Twee bij elkaar horende liederen die ik begin jaren negentig schreef, waren nooit uitgevoerd of opgenomen. Om in deze leemte te voorzien, nam ik contact op met een zanglerares die ik nog kende van vroeger. Ze zei dat ze net vorig jaar met pensioen was gegaan, maar ze achtte haar dochter tegen de taak opgewassen. Na ontvangst van de bladmuziek met daarbij een instrumentale track als richtlijn, weigerde ze beleefd. Via via kwam ik in contact met twee andere zangeressen, van wie er een vlot reageerde met de mededeling dat ze het graag wilde inzingen. We kwamen een bedrag overeen en prikten een datum - en vervolgens hoorde ik helemaal niets meer. De andere zangeres had weliswaar laten weten dat het bereik voor haar aan de hoge kant was, maar verwees me naar een collega die het gewend was contemporaine muziek te zingen, en ook deze zangeres toonde zich zeer enthousiast. Opnieuw spraken we een bedrag af en kozen een datum. Op de avond vóór de opnamedag meldde ze zich ziek, en voor een tweede keer moest ik in allerijl de geboekte studiotijd annuleren. Vervolgens liet de zangeres nooit meer iets van zich horen.
Ik was het zat en koos ervoor om de mogelijkheden van AI voor gecomponeerde muziek te verkennen, raakte blij verrast van zowaar verscheidene softwareprogramma's en besloot me niet langer afhankelijk te maken van de grillen van divagedrag. Er is een reeks liederen in ontwikkeling die later dit jaar zal verschijnen, maar deze beide liederen vormen een uitzondering; bovendien verdienen ze een zelfstandige release - vandaar dit ultrakorte album, dat je beter kunt beschouwen als een single met een A- en een B-kant. De teksten, gebaseerd op gedichten van Zhuang Zi, zijn in het Nederlands, en vanwege de beperkte keuze in de door AI gezongen talen gezongen met een sterk Engels accent. Voor de verstaanbaarheid zijn de teksten toegevoegd.
