Het tweede deel van George's trilogie van prozagedichten: het indigo van het uitspansel; water, best wel onherbergzaam. Van niets wetend, vrij van angst, slechts stromende gedachten, via ervaringen van kou en warmte, kleur en licht, hartstocht en liefde, angst en pijn, naar het beleven van het ene, en door dit alles het verwerven van het vermogen tot zien. Het besef dat we balling zijn en weer terug zullen keren naar huis.
Mysterietaal. Een soort versleutelde werkelijkheid. Een enorme ruimte, heel wijd en diep. Associaties met Atlantis waarin het vloeibare (fluïde) was. Het onbekende: je weet niet waar je naartoe gaat - en toch ook wel. Je weet niet meer waar je vandaan komt - de stilte. Het grote vergeten en het heldere heimwee naar van waar.
In ons vertraagde beleven op aarde van oorzaak en gevolg brengt dit muziekstuk met gesproken woord het leven gecomprimeerd in beeld. Haal diep adem en dompel jezelf onder in het verbindende principe van Water.
Met dank aan Sonja Vahl.
