Veils of Becoming

Zeven stukken volgen een mythe die nooit werd opgeschreven. Van de eerste fluistering aan de rand tot een uiteindelijke terugkeer als licht voert de muziek over drempels, langs dissonantie en door ongeziene werelden. Een klankreis die ontregelt, transformeert en uitmondt in stilte.

Muziek downloaden

Er is een reis die niet op kaarten staat. Een pad dat zich ontvouwt in klank en stilte, tussen roep en weerklank. The Calling opent de poort - een fluistering aan de rand van het bekende, een uitnodiging om het vertrouwde achter te laten.

In Thresholds hapert de weg: stappen worden gezet, maar telkens onderbroken. Onrust en onzekerheid zijn de eerste metgezellen van wie het onbekende tegemoet treedt.

Dan volgt The Nowhere Path: een dooltocht zonder houvast, waarin vertrouwde ankers losraken en de grond onder de voeten oplost. Ontheemd, maar ook bevrijd, zweeft de reiziger door klankvelden die alle richting tarten.

Discention Choir is de schaduw in de diepte, waar stemmen samenvallen tot een onheilspellend koor. Hier ontmoet men de echo van zichzelf - vermenigvuldigd, vervormd, dreigend en onthullend tegelijk.

Van daaruit welt het onzichtbare op: Buried Currents ademt vanuit de diepte, ondergrondse stromen die hun lucht laten ontsnappen, als adem van een vergeten wereld.

Dan voert Toward the Unseen mee in een opstijgen van vreemde resonanties, een glimp van het onuitsprekelijke, alsof de wereld onder de wereld een eigen taal laat horen.

Ten slotte is er de terugkeer: Return as Light. De tocht eindigt niet in een triomf, maar in verstilling. De reiziger is veranderd, lichter gemaakt, gedragen door een stilte die tegelijk einde en begin is.

Zeven klankgedichten, zeven stations langs een innerlijke mythe. Geen verhaal met vaste contouren, maar een uitnodiging: om te dwalen, te verliezen, te hervinden - en om te luisteren naar wat doorgaans onuitgesproken blijft.

Recensie van het album, verschenen in iO Pages

Kwam Richard Heufkens vorig jaar met het fraaie The Persistence Of Drift (zie iO203), een paar maanden later is zijn volgende project/album Veils Of Becoming een feit. Een anderhalf uur durend werkstuk bestaande uit zeven stukken die op het eerste gehoor veel avontuurlijker en een tikkeltje experimenteler aandoen maar gaandeweg soortgelijk verdiepende en fraai geproduceerde ambient bieden. In het bijgaand schrijven omschrijft hij dit werk als: "Zeven klankgedichten, zeven stations langs een innerlijke mythe. Een klankreis die ontregelt, transformeert en uitmondt in stilte." Daarmee is de toon behoorlijk gezet, want verwacht geen melodieuze en makkelijk in het gehoor liggende suites maar langzaam voortschrijdende klanktapijten die omgeven zijn door diepe drones, zo nu en dan een dissonant geluid en geluidseffecten. Af en toe zijn er duidelijk raakvlakken met de deep ambient van Michael Stearns en Steve Roach, maar het werk van Heufkens klinkt veel aardser. In Buried Currents wordt de sfeer van een trage wandeling door een druppelende, vochtige grot opgeroepen. Het half uur durende afsluitende laatste deel zorgt voor een berustend einde. Fraaie plaat om van begin tot eind op een winteravond uit te luisteren en volledig te ondergaan.

Wouter Bessels